تصویر مغز ، داده های رفتاری مبنای برخی مشکلات مربوط به سن ، حافظه است – ScienceDaily


حافظه هم با آینده و هم با گذشته ارتباط دارد.

خواه ما چیز جدیدی را تجربه کنیم یا چیزی که صد بار تجربه کرده ایم ، مردم از خاطرات گذشته استفاده می کنند تا در برخوردهای آینده خود را جهت دهند. به طور سنتی، روانشناسان معتقد بودند که بیشتر ریشه دوانده حافظه از چیزی، سخت تر از آن خواهد بود برای به روز رسانی درک خود را از چیزی که اگر آن را تغییر داد.

یک مطالعه جدید از دانشگاه واشنگتن در سنت لوئیس کاملاً برعکس آن بود. در مقاله منتشر شده در 20 نوامبر در PNAS، جفری ساکس ، استاد و دانشیار گروه روانشناسی و علوم مغز در هنرها و علوم و استاد رادیولوژی در دانشکده پزشکی ، دریافتند که هرچه رمزگذاری حافظه قویتر باشد ، مشاهده تغییرات بعدی و آنها را در درک به روز شده ادغام می کند.

ساکس گفت: “هرچه اختلاف بین حافظه قبلی و آنچه بعد اتفاق می افتد بیشتر باشد ،” هرچه سیگنال قویتر باشد ، به همان اندازه نیاز دارید که عملکرد حافظه خود را به روز کنید.

نتایج مطالعه همچنین نشان می دهد که در بزرگسالان مسن ، توانایی ضعیف تر در تشخیص متفاوت بودن یک واقعه از حافظه قبلی ممکن است تا حدی مسئول کاهش عملکرد حافظه باشد.

دو گروه از شرکت کنندگان در این آزمایش مورد آزمایش قرار گرفتند – بزرگسالان جوان 18-27 ساله و بزرگسالان بزرگسال 65-84 ساله. به مدت دو روز ، شرکت کنندگان مغز خود را با استفاده از MRI ​​هنگام تماشای و پاسخ به س questionsالات مربوط به فیلمهایی که نمایانگر یک روز از زندگی این بازیگر هستند ، اسکن کردند.

برخی از فعالیت ها روز به روز تغییر می کرد. به عنوان مثال ، در روز اول ، بازیگر می تواند یک حصیر یوگا ایجاد کرده و برخی از حرکات کششی را انجام دهد. در روز دوم ، فیلم می تواند به همین ترتیب شروع شود. بازیگر می تواند یک حصیر یوگا بیرون بکشد. با این حال ، آنها می توانند یکی از این دو کار را انجام دهند: یا همان روش کششی ، یا شکم شکم.

در حالی که شرکت کنندگان فیلم را در روز دو پس از باز شدن تشک از بازیگر تماشا کردند ، محققان فیلم را متوقف کردند و از شرکت کنندگان خواستند آنچه را که در نیمه دوم فیلم از روز قبل رخ داده است به خاطر بسپارند. آنها در این مرحله سیگنال MRI را مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند تا میزان مغز آنها را قادر به بازسازی الگوهای تشکیل شده با مشاهده انتهای اصلی کنند. سپس فیلم دوم ادامه یافت – یا انتهای قبلی یا تغییرات را نشان می دهد.

سه روز بعد ، از شرکت کنندگان خواسته شد که به یاد بیاورند که در فیلم دوم چه اتفاقی افتاده و آیا این فیلم با فیلم اول فرق دارد یا خیر.

تئوری کلاسیک حافظه نشان می دهد که هرچه شخصی که فیلم اول را رمزگذاری می کند قویتر باشد ، اگر بازیگر کار متفاوتی انجام دهد ، در روز دوم با اطلاعات متناقض تداخل می کند.

با این حال ، محققان عکس این را دیده اند. وقتی بینندگان از پایان روز یک در هنگام تماشای روز دو بهبود بیشتری در الگوهای فعالیت مغزی نشان دادند ، احتمالاً تفاوت در فیلم دوم را مشاهده می کردند.

ساکس گفت ، این بازیابی حافظه مصور در زمان واقعی اتفاق می افتد. وقتی مردم فیلم دوم را تماشا می کردند ، آن را فقط کدگذاری نمی کردند و یا خاطرات جدیدی را شکل نمی دادند. “

تفاوت در عملکرد بین گروه های سنی

از نظر تفاوت در عملکرد بین دو گروه سنی مختلف ، افراد مسن در کل حافظه کمی بدتر داشتند. اما اینطور نبود که بزرگترها آنچه را در روز اول دیده بودند به خاطر نمی آورند. چشمگیرتر ارتباط بین استخراج عینی آنها ، اندازه گیری شده توسط مغز و پاسخ های آنها و خودآگاهی آنها از حافظه بود.

در روز دوم ، پس از اینكه از آنها خواسته شد تا فیلم قبلی را به یاد بیاورند ، اعتمادشان را ابراز می كنند كه می توانند بر اساس آنچه در روز اول می بینند ، اتفاق بعدی را پیش بینی كنند. با این حال ، وقتی در روز دوم فینال متفاوتی به آنها نمایش داده شد ، شرکت کنندگان مسن احتمالاً می گفتند که هر دو فیلم به طور یکسان توسعه یافته اند.

در حالی که بزرگترها و بزرگترها هر دو اشتباه می کنند ، افراد مسن احتمالاً اعتقاد دارند که اشتباهی مرتکب نشده اند ، خواه واکنش آنها در حافظه و فعالیت مغزی نشان دهد که آنها واقعاً به یاد می آورند. گزارش خود از بزرگسالان جوان تر ، عملکرد واقعی آنها را با دقت بیشتری نشان می دهد.

پس چرا شرکت کنندگان پیر با وجود عملکرد ضعیف ، اعتماد به نفس خود را حفظ کردند؟ اگرچه این مطالعه مستقیماً به این موضوع نمی پردازد ، اما ساكس برخی ایده ها را بر اساس یك چارچوب نظری طراحی شده توسط لری جیكوبی ، استاد روانشناسی و علوم مغز ارائه داده است.

به طور خلاصه ، مدل جاکوبی می گوید که افراد هنگام تلاش برای به یاد آوردن یک واقعه ، از منابع مختلف اطلاعاتی استفاده می کنند. بخشی از این اطلاعات خاص و واضح است: به عنوان مثال ، رنگ یا بافت بالش مورد علاقه شما. برخی دیگر کلی تر هستند ، بدون اینکه از نزدیک با یک ویژگی موقعیتی خاص گره خورده باشند ، واکنش کلی تری را ایجاد می کنند.

این ممکن است عدم توانایی برخی از شرکت کنندگان در تمایز بین روز یک و دو را توضیح دهد. کشش یا کشش (یا تخته یا فشار برای آن موضوع) روی یک تشک یوگا ممکن است به اندازه کافی شبیه باشد تا واکنش مشابهی را ایجاد کند ، با در نظر گرفتن اعتماد به نفس افراد مسن در حافظه آنها.

ساکس گفت: وقتی یکی از شرکت کنندگان – از هر گروه سنی – نتیجه فیلم دوم را نادرست پیش بینی می کند ، آنچه را که روانشناسان معمولاً “خطای پیش بینی” می دانند انجام می دهند. وی افزود: “آنها براساس حافظه پیش بینی كردند ، اما این پیش بینی خراب شد.” با این حال ، این مطالعه نشان می دهد که حداقل مقداری ارزش در چنین خطاهایی وجود دارد. آنها می توانند به روزرسانی های حافظه را مدیریت کنند.

وی گفت: “اگر نگاه كنید كه چگونه بسیاری از روانشناسان رفتار می كنند ، تصور می كنید كه حافظه تكامل یافته است تا ما بتوانیم روی صندلی بنشینیم و به گذشته بیندیشیم – اما این خود هیچ مزیت انتخابی ندارد.” “ما یک حافظه داریم تا بتوانیم بخاطر بسپاریم – آخرین باری که من به آبخوری رفتم ، دندان صبر به سمت چپ من آمد ، بنابراین این بار من به سمت چپ نگاه خواهم کرد. اما اگر این بار به سمت راست بیاید ، من” بهتر است بتوانم اطلاعات خود را به روز کنم ارائه. اینگونه ژن های خود را منتقل می کنید. “


منبع: unbox-news.ir

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>