[ad_1]

لنفومهای سلول T پوستی (CTCL) گروهی از لنفومهای غیر هوچکین هستند که از سلولهای T ایجاد می شوند و عمدتا پوست را با ضایعات دردناک تحت تأثیر قرار می دهند. دو زیرگروه اصلی CTCL مایکوز فونگوئیدس و سندرم سزاری هستند. CTCL بسیار نادر است و هر ساله تقریباً شش مورد در هر 1 میلیون نفر دارد. مشخص نیست که CTCL چگونه پیشرفت می کند و متأسفانه گزینه های درمانی محدودی وجود دارد و هیچ درمانی وجود ندارد.

مرکز سرطان موفیت تقریباً 16٪ بیماران CTCL را در سراسر کشور درمان می کند. برای بهبود درک آنها از چگونگی تکامل CTCL به امید توسعه روشهای درمانی جدید ، تیمی از ایمونولوژیست ها و متخصصان خون شناسی موفیت ، از جمله دکتر خوزه کنو-گارسیا ، دکتر خاویر پنیلا-ایبارز ، دکتر و دکتر Lubomir Sokol ، دکتر ، یک سری مطالعات انجام دادند. در مقاله منتشر شده در مجله تحقیقات بالینی، آنها نشان می دهند که کاهش بیان پروتئین SATB1 به توسعه CTCL کمک می کند و داروهایی که باعث بیان بیش از حد SATB1 می شوند ممکن است درمان های بالقوه این بیماری باشند.

پروتئین SATB1 نقش مهمی در مرگ سلولی ، تکثیر و حمله دارد و همچنین نشان داده شده است که در فرآیندهای کنترل تمایز سلول T نقش دارد. به تازگی گزارش شده است که مایکوز فونگوئیدس با سطوح کمتری از SATB1 در ارتباط است ، که نشان می دهد ممکن است نقش مهمی در پیشرفت این بیماری داشته باشد.

برای درک چگونگی کمک SATB1 به CTCL ، محققان موفیت یک مدل موش را ایجاد کردند که فاقد SATB1 در ترکیب با بیان بیش از حد NOTCH1 است ، که شناخته شده است در ایجاد CTCL نقش دارد. موشها دچار بزرگ شدن طحال و کبد ، غدد لنفاوی متورم ، تعداد سلولهای T زیاد شده و عمر آنها به طور قابل توجهی کمتر از موش های کنترل بود. هنگامی که محققان پوست موش هایی را که فاقد SATB1 بودند بررسی کردند ، مشخصاتی مشابه CTCL یافتند که نشان می دهد از دست دادن SATB1 با NOTCH1 همکاری می کند تا توسعه CTCL را تقویت کند. محققان این مشاهدات را با نشان دادن اینکه سلولهای T از بیماران مبتلا به سندرم سزاری دارای سطح SATB1 قابل توجهی پایین تر از سلولهای اهدا کنندگان سالم هستند ، تأیید کردند.

محققان می خواستند با ارزیابی مسیرهای سیگنالینگ که هم در بالادست و هم در پایین دست SATB1 فعال می شوند ، به طور مکانیکی تعیین کنند که چگونه از دست دادن SATB1 در ایجاد CTCL در موش ها کمک می کند. آنها یک سری آزمایشات آزمایشگاهی را انجام دادند تا نشان دهند SATB1 پروتئین پایین دست STAT5 و گیرنده های شیمیایی پروتئین دیگر را در سلولهای T تنظیم می کند که باعث گسترش آنها می شود.

محققان سپس روی فرآیندهای بالادستی متمرکز شدند تا مشخص کنند چگونه از دست دادن SATB1 در نمونه های بیمار اتفاق می افتد. آنها دریافتند که فرایندی به نام تنظیم اپی ژنتیک نقش مهمی در این از دست دادن دارد. به طور خاص ، آنها نشان دادند كه پروتئین های تنظیم كننده DNA هیستون متیلات نامیده می شوند ، كه منجر به از دست دادن بیان SATB1 می شود. آنها همچنین دریافتند که داروهایی که از این متیلاسیون جلوگیری می کنند باعث بیان بیش از حد SATB1 می شوند. این مهارکننده های متیلاسیون همچنین از رشد سلول های سندرم سزارین به طور موثرتری نسبت به داروی رومیدپسین که معمولاً برای درمان بیماران مبتلا به CTCL استفاده می شود ، جلوگیری می کنند. این مشاهدات نشان می دهد که داروهای مورد هدف این فرایندهای متیلاسیون ممکن است گزینه های درمانی مناسب برای بیماران مبتلا به CTCL باشد.

محققان امیدوارند که مطالعات بالینی آنها در نهایت منجر به آزمایشات بالینی مهارکننده های متیلاسیون در بیماران مبتلا به CTCL شود. کارلی هارو ، اولین نویسنده این مطالعه و دانشجوی موفیتز ، گفت: “نتایج ما بینشی جدید در مورد پاتوفیزیولوژی CTCL و همچنین منطقی مکانیکی برای هدف قرار دادن متیل ترانسفرازهای هیستون برای از بین بردن بزرگ شدن بدخیم و هدف قرار دادن خود پوست در بیماران پیشرفته CTCL ارائه می دهد.” زیست شناسی سرطان دکتری برنامه E.

منبع تاریخچه:

مواد تهیه شده توسط م H.سسه تحقیقاتی و سرطانی H. Lee Moffitt. توجه: مطالب را می توان از نظر سبک و طول ویرایش کرد.

[ad_2]

منبع: unbox-news.ir