[ad_1]

نشانگرهای زیستی در اسپرم انسان شناسایی شده اند که ممکن است نشان دهنده استعداد ابتلا به کودکان پدر دارای اختلال طیف اوتیسم باشد. این نشانگرهای زیستی اپی ژنتیکی هستند ، به این معنی که در تغییرات مولکولی تنظیم کننده فعالیت ژنومی مانند بیان ژن مستقل از توالی DNA نقش دارند و می توانند به نسل های بعدی منتقل شوند.

در مطالعه ای که در ژورنال منتشر شده است اپی ژنتیک بالینی در 7 ژانویه ، محققان مجموعه ای از صفات ژنومی به نام مناطق متیلاسیون DNA را در نمونه های اسپرم از مردانی که دارای فرزند اوتیسم بودند ، شناسایی کردند. سپس ، در مجموعه ای از آزمایشات کور ، محققان توانستند با استفاده از وجود این ویژگی ها تعیین کنند که آیا مردان دیگر با دقت 90٪ بچه اوتیسم به دنیا آورده اند یا خیر.

مایکل اسکینر ، استاد علوم زیستی در دانشگاه ایالتی واشنگتن و نویسنده این تحقیق ، گفت: “ما اکنون می توانیم به طور بالقوه از این روش برای ارزیابی اینکه آیا یک مرد اوتیسم به فرزندان خود منتقل می کند استفاده کنیم.” “این همچنین یک گام مهم در جهت شناسایی عواملی است که می توانند اوتیسم را تقویت کنند.”

بروز اختلالات طیف اوتیسم با گذشت زمان به طرز چشمگیری از 1 در 5000 نفر در 1975 به 1 در 68 در 2014 افزایش یافته است. اگرچه تشخیص و آگاهی بهبود یافته ممکن است برخی از این تغییرات را توضیح دهد ، اما بسیاری از محققان معتقدند که افزایش اخیر در دو دهه گذشته ممکن است به دلیل عوامل محیطی و مولکولی باشد. تحقیقات قبلی نیز نشان داده است که کودکان می توانند این اختلال را از والدین خود به ارث ببرند و پدرها بیشتر از مادران با اوتیسم در ارتباط هستند.

در مطالعه حاضر ، محققان WSU ، مرکز تحقیقات بالینی در والنسیا و دانشگاه والنسیا در اسپانیا به بررسی اپی ژنتیک اسپرم ، فرآیندهای مولکولی موثر بر بیان ژن ، در دو گروه از مردان پرداختند: 13 نفر پسران اوتیسم به دنیا آوردند و 13 که بدون این اختلال بچه دار شده است. آنها به طور خاص متیلاسیون DNA را بررسی کردند ، یک تغییر شیمیایی که هنگامی رخ می دهد که یک گروه متیل به رشته DNA متصل شده و می تواند ژن ها را خاموش یا روشن کند.

محققان 805 ناحیه مختلف متیلاسیون DNA را شناسایی کردند که به طور بالقوه می تواند به عنوان یک نشانگر زیستی اپی ژنتیکی برای حساسیت به فرزندان پدران اوتیسم عمل کند. آنها یافته های خود را آزمایش کردند ، و تلاش کردند پدرانی را که دارای فرزند اوتیسم بوده یا ندارند ، فقط از طریق نمونه های مایع منی آنها شناسایی کنند. در آزمایشات کور 18 مرد ، آنها به درستی همه پدرها را شناسایی کردند ، به جز دو منفی کاذب ، با دقت در حدود 90٪.

برای تبدیل نتایج تحقیق به یک ابزار بالقوه پزشکی ، به کار بیشتر و تحقیقات بیشتر نیاز است و اسکینر و همکارانش در حال کار بر روی یک مطالعه بزرگتر با بیش از 100 مرد هستند.

اسکینر گفت ، با تحقیقات بیشتر می توان از این نشانگر زیستی برای ردیابی شروع اولیه تغییرات اپی ژنتیکی نیز استفاده کرد.

اسکینر گفت: “ما سالها پیش یاد گرفتیم که عوامل محیطی می توانند باعث تغییر خط جوانه زنی ، اسپرم یا تخمک ، اپی ژنتیک شوند.” “با استفاده از این ابزار ، ما می توانیم تحقیقات بیشتری را براساس جمعیت انجام دهیم تا ببینیم چه نوع عوامل محیطی می تواند باعث تغییر ژنی این گونه ها شود.”

تاریخچه تاریخ:

مواد تهیه شده توسط دانشگاه ایالتی واشنگتن. اصلی ، نوشته شده توسط سارا زاسکه. توجه: مطالب را می توان از نظر سبک و طول ویرایش کرد.

[ad_2]

منبع: unbox-news.ir